Jestem chora, wypluwam płuca, z nosa leje się jak spod kranu, gorączka uderza we mnie a dreszcze nie pozwalają na zrobienie nic konkretnego. Próbuje się uczyć szlaku glikolizy i cyklu kwasu cytrynowego ale jakoś tak nawet nie mogę się na tym skupić. Chciałabym, żeby ktoś przytulił mnie i zapewnił, że wszystko będzie dobrze. Ale tak nie będzie bo ani mnie nikt nie przytuli ani nie będzie dobrze. Mam spore zaległości, chodzi mi tutaj o naukę której nadmiar spędza mi sen z powiek.

 Wczoraj byłam ostatni raz w pracy w tym roku, mam wolne do 5 stycznia, niby sporo czasu ale tak na prawdę nie jestem pewna czy w pełni uda mi się go wykorzystać w sposób jaki bym chciała, czyli na przygotowania do sesji. O tym, że pracowała będę jeszcze przez jakieś 3 miesiące o ile dobrze wszystko pójdzie, dowiedziałam się wczoraj przy okazji odbioru wypłaty. Cieszę się, bo na pewno będę mogła w ten sposób spełnić swoje małe marzenia. Już teraz wiem, że pojadę w Bieszczady kiedy tylko będę miała ku temu okazję, chciałabym zwiedzić te okolice na grzbiecie hucuła lub też samotnie pieszo. Potrzebuje takiego wypoczynku, oderwania myśli, skierowania ich na zupełnie inne tory. Będzie to trudne ale niezbędne. Muszę coś pojąć, coś zrobić a im szybciej tym lepiej dla samej siebie. Drugim marzeniem zrealizowanym mam nadzieję przez zastrzyk finansowy jaki się szykuje, będzie zdobycie uprawnień instruktora jazdy konnej. Marzenie stare jak świat ale niestety aby zostało zrealizowane potrzeba dużo wolnego czasu, którego bedzie mi jeszcze długo brakowało. Dzieki tym uprawnieniom mam nadzieję na wakacyjną pracę z końmi bo bez tego bardzo ciężko o czym przekonałam się podczas ostatnich wakacji. Najchętniej kupiłabym konia no ale rodzice wyrzuciliby mnie z domu więc tego marzenia narazie nie zrealizuje.

Jutro ruszam do Wrocławia, zdechła jak to bywa podczas choroby, jak już wspominałam wcześniej nic nie umiem. Wniosek jest jeden - wszystko idzie pod górę. Dlatego mam już wszystkiego serdecznie dość i  gdyby ktoś jeszcze raz zapytał mnie czy chcę się urodzić, szczerze bym odmówiła.

Wspomnienia wspaniałych i beztroskich lat dzieciństwa…

Tyle by się chciało napisać o tej piosence, o jej słowach, o emocjach… ehh…

“Możesz zdobyć świat,
Lecz to będzie tylko świat,
Tylko świat -
Nie barwy, które niesie wiatr…”

Sytuacja lubi się powtarzać, dlatego też nie będę się szarpała z moimi odczuciami, uczuciami etc., tylko po prostu zaakceptuje to jak jest…

… a może tak właśnie miało być?

Powiększony węzeł chłonny? Zatkana ślinianka? Ziarniak? Nowotwór? … Jak w totolotku… ;] Bez lekarza się nie obejdzie ehh…

Kiedy ktoś nie pozwala ci wlaczyć, nie masz szans na wygraną… Cokolwiek byś nie uczynił twoje zachowanie będzie złe, cokolwiek byś  powiedział lub nie powiedział też będzie źle. Po co więc starać się? Po co próbować…? Po to, zeby ktoś był z tego powodu szczęśliwy, zeby traktował cie z góry i miał satysfakcję, że druga osoba cierpi? To bez sensu… Chciałam sie zmienić, chciałam być inna… chciałam, bo mi zależało, ale nie mogę pozwolić sobie by ktoś mnie poniżał, szczególnie teraz kiedy nie mam na to sił. Po co mam być tą kukłą, w którą można wbijać szpilki kiedy coś idzie nie tak jak się tego chce? Po co ktoś ma śmiać się z moich łez, kiedy płaczę bo jest mi źle, kiedy płaczę bo coś mnie przerasta, kiedy płaczę, bo jestem bezsilna? To prawda, nie mam siły na takie zachowania. Nie mam siły na kolejne ucieczki z psychologicznej pułapki w jakiej jestem codzinnie zamykana…

Czasy sie zmieniają, to, że ktoś ci mówi kiedykolwiek, ze jesteś tą jedyną którą spotyka się raz w zyciu na drugim końcu świata to jeden wielki stek kłamstw wymyślony na potrzebę chwili. Teraz dziewczyno będziesz madrzejsza i nie dasz się zwieść pięknym słowom, które kłamią…

Uświadom to sobie w końcu i pozwól mu odejść na zawsze,  on tego pragnie najbardziej. Zostaw z tyłu swoje uczucia i sympatie, schowaj je głęboko w sercu i pamięci. One tam będą, one nigdzie nie uciekną. Niech zostaną w twoich wspomnieniach zanim on zniszczy je zupełnie…

“… Myślisz, że jesteś kimś przykładając pistolet do głowy bezbronnemu człowiekowi? Myślisz, że gdy już strzelisz wszystkie Twoje kłopoty się skończą?
Ten człowiek może jest i biedny, ale czuję, że jego serce amanuję miłością i dobrocią, i nawet najtwardszy pocisk nie jest w stanie przebić tak grubej zbroji..”
                                                                                                                               — Uther

“Czy wszystko pozostanie tak samo, kiedy mnie już nie będzie? Czy książki odwykną od dotyku moich rąk, czy suknie zapomną o zapachu mojego ciała? A ludzie? Przez chwilę będą mówić o mnie, będą dziwić się mojej śmierci – zapomną. Nie łudźmy się, przyjacielu, ludzie pogrzebią nas w pamięci równie szybko, jak pogrzebią w ziemi nasze ciała. Nasz ból, nasza miłość, wszystkie nasze pragnienia odejdą razem z nami i nie zostanie po nich nawet puste miejsce. Na ziemi nie ma pustych miejsc…”
                                                                                                        — Halina Poświatowska

Ile smutnej prawdy zawiera w sobie ten cytat… 
To  prawda, że przychodzimy na ten świat i odchodzimy niezauważeni, może tylko przez chwile, kiedy wokół inni wymieniają się plotkami o naszej śmierci. Istnieje wtedy coś w rodzaju krótkiej, taniej sensacji. Ludzie myślą o tobie, rozmawiają, wywłaszczają sobie prawo do podsumowania twojego życia, choć tak na prawdę nic o tobie nie wiedzieli. Nie znali cie. Istniałeś w ich życiu jako “ta” lub “ten”, traktowali cie przedmiotowo dlaczego więc kiedy już cie tutaj nie ma starają sie za wszelka cenę współczuć twojej rodzinie, pojawiają się nawet na pogrzebie i przynoszą kwiaty które kładą tak, by wszyscy wokół widzieli. Wszystko po to, by pod przykrywką fałszu i obłudy udać przed znajomymi, kolegami, koleżankami i rodzinami coś czego nigdy ci nie okazywali – nikomu juz nie potrzebną sympatię.
A co z naszymi pragnieniami, bólem i miłością…? To wszystko przeminie… Nie ma nawet cienia szansy, że ktoś bedzie o tym pamiętał. Tak samo szybko zapomną o tym co było dla ciebie ważne jak szybko zapomnieli o tobie…

Jest w marzeniu coś, co jest lepsze od rzeczywistości, w rzeczywistości coś, co jest lepsze od marzenia. Pełnym szczęściem było by zespolenie obu tych elementów. 
                                                                                                                           —Lew Tołstoj

Jest wieczór, siedzę sobie przy kompie i jak zawsze coś nie daje mi spokoju. Czy ja kiedykolwiek spokoju zaznam, czy już zawsze moje myśli będą podążały zupełnie innym torem odbiegnącym daleko od rzeczywistości? Chyba nie jestem realistką… Na pewno jestem niepoprawna marzycielką, która tylko czasami schodzi z chmur na ziemię i próbuje się odnaleźć w szarej, brudnej rzeczywistości…

Świat marzeń jest światem niezwykłym, nie ma tam problemów, nie ma zmartwień, kłótni, bólu, jest za to coś zupełnie innego. Jest przyjaźń, życzliwość, są  pasje i wszystko to czego tak bardzo pragniemy, coś co w rzeczywistości nie ma najmniejszego prawa spełnić się tutaj, na Ziemi. Dlatego właśnie tak chętnie i tak łatwo jest kolokwialnie mówiąc – bujać w obłokach…

Fatalny dzień, fatalna pogoda, fatalny nastrój… i coś jeszcze fatalnego? Ja.

Po dwóch dniach wolnego od pracy musowo musiałam wziąć trzeci, inaczej przewróciłabym się na małą kurewkę, która stoi za mną i pewnikiem nawet by tego nie zauważyła pochłonięta opowiadaniem o wczorejszej randce. Ot tak to w życiu bywa. A żeby uniknąć tej przykrej sytuacji tuz przed godziną 9 rano postanowiłam zwinąć swoje manatki biorąc pod uwagę fakt, że większą część mojej dniówki spędziłam na głębokiej rozmowie z muszla klozetową chłonąc zimno łazienkowych kafelek to znowu dogrzewając się ciepłem znajdujacego się w ów pomieszczeniu grzejnika. W pewnym momencie postanowiłam przerwać swe cierpienia i udałam się prawie na kolanach do szefowej która okazała się być nadzwyczaj ludzka i pozwoliła mi iść do domu.

Teraz zdycham sobie, walczę z potwornym bólem głowy i ogólną bezsilnością, brakiem smaku, apetytu i czymś co ogólnie rzecz biorąc wisi w powietrzu. Co jakiś czas rozmawiam sobie z muszla klozetową choć musze przyznać, że nasze rozmowy nie są już takie głębokie jak rano…

“Wreszcie, człowiek pogrzebany żywcem i przebudzony nagle wśród nocy nie rozumuje; jeśli nawet wie, że rozpaczliwym szamotaniem się obsunie na siebie coraz więcej świeżo zruszonej ziemi bije pokrwawionymi palcami w wieko trumny z całej siły swej rozpaczy…”

                                                                                                Gustaw Herling – Grudziński

Zamykam się w sobie i odpływam… daleko… tam gdzie nikt mnie nie znajdzie, tam gdzie nikt mnie szukał nie będzie… Do swojej krainy samotności przepełnionej codzienna walką o byt, do mojego małego światka zamkniętego w czterech ścianach własnych marzeń, z których każde nie ma nawet najmniejszego prawa się spełnić. Wracam na ziemię… Koniec dryfowania w chmurach z głową pełną marzeń i snów, planów i pomysłów, życia i pasji… Opadam w dół…